Bu satırları okuyabiliyorsanız, demek ki benim babam acılarından kurtulup huzura ulaşmış demektir.
Hem de bize yük olmamak için koşar adımlarla hakka yürüyerek, torunları onun bu haberini yanında almasın diye onların uzaklaşmasını bekleyerek…
Ben kimi mı kaybettim?
Ben çocukluğumun koca neşesini kaybettim.
Çocukluğumda benimle atçılık oynayan, temel reisin, pembe panterin, He-Man ve benim istediğim tüm karakterlerin içinde bulunduğu hikayeler anlatan, yüzündeki üzüntüyü, nefreti sevgi ile yumuşatan, sırf kucağına alsın diye uyur numarası yaptığımız oyun arkadaşımı kaybettim.
Ben gençliğimin önderini kaybettim.
“Ne olursan ol, ister amele ister mühendis, ister patron. Ama diplomalı amele, diplomalı mühendis yada patron ol” ilkesi ile yoldan üniversite yolundan çıkmamı engelleyen, kep töreninde belki de kendi yapamadıklarının gururunu yaşayan ve bana her davranışıyla ışık olan önderimi kaybettim.
Ben 3m’lik duygu yüklü 1.60’lık insanı kaybettim.
40 küsür yıllık hayatımda bana bir sikke bile vurmayan/vuramayan, vurulacak haddeye getirdiğimde bana değil kendine vuran, eliyle değil bir bakışı ve sözüyle yüreğimi acıtan insanı kaybettim.
Gün içinde yanına yanaşılamayan, akşam kendi kendine film izlerken göz yaşına boğulan insanı kaybettim.
Ben istemeyi değil vermeyi ilke edinen insanı kaybettim.
Bu kadar çevresi olup, ufak bir isteğim de dahi “Oğlum benim boynumu başkalarına karşı eğme. Bugün ben onu isterim yarın onun için yapmak istemeyeceğim bir şeyi yapmak zorunda kalırım.” sözüyle kendi ayaklarım üzerinde kalmayı öğreten, gecenin birinde iş başı yapıp akşam eve gelerek bana çalışkanlığı öğreten öğretmenimi kaybettim.
Ben kendini değil ailesi ve çevresini düşünen koca yürekli insanı kaybettim.
Hasta yatağında melekler ile savaşırken, işlerin olmadığı zamanlarda elektrik parasını ödemeyip çocuğunun okula eski ayakkabı ile gitmesini dert edinen, çevresinde aç yatan varken tok olamayan koca yüreği kaybettim.
Ben dostlarının güzel insanı mı kaybettim.
Bir insan hakkında bir kişi ya, bir kişi bile kötü söz söylemez mi? Her dokunduğu insanın övgü ve özlem ile bahsettiği, ismi ile tüm kapıların açıldığı bu güzel insanı kaybettim.
BEN,
İÇİMDEKİ BENİ KAYBETTİM.
16.05.2021